Pedagogika porównawcza

Opublikowano: 2014-02-21
Nowość wydawnicza - Pedagogika porównawcza.
Premiera już w przyszłym tygodniu nowego podręcznika akademickiego! Nie ulega wątpliwości, że podręcznik ten powinien ...

Pedagogika porównawcza
Problemy, stan badań i perspektywy rozwoju
Nowakowska-Siuta Renata

Blisko dziesięć lat mija od chwili, gdy na rynku wydawniczym ukazał się ostatni podręcznik z zakresu pedagogiki porównawczej. Tę niespodziewaną lukę znakomicie wypełnia niezwykle rzeczowa i profesjonalna publikacja Renaty Nowakowskiej-Siuty, stanowiąca de facto kompendium wiedzy niezbędnej nie tylko studentom pedagogiki, ale i socjologii czy polityki oświatowej. Monografia ta daleka jest jednak od przepisowej sztywności tradycyjnego podręcznika – Autorka omawia wybrane zagadnienia ze swadą i polotem, swobodnie nawigując między karkołomnymi, zdawałoby się, koncepcjami. Publikacja niniejszego podręcznika zbiega się w czasie z rozkwitem polskich badań nad pedagogiką porównawczą, zrodzonych z zainteresowania zagranicznymi systemami edukacji oraz ze wzrostem prestiżu pedagogiki porównawczej jako przedmiotu uniwersyteckiego. Imponuje zawartość merytoryczna publikacji: w siedmiu rozdziałach Autorka zdołała zawrzeć wiedzę tak rozległą, że z powodzeniem mogłaby zostać rozpisana na siedem osobnych podręczników; i tak są to kolejno: podstawy teoretyczno-metodologiczne pedagogiki porównawczej jako dyscypliny naukowej, elementy struktury i funkcjonowania systemów oświatowych, próba przybliżenia zagranicznych instytucji oświatowych, wreszcie – próba wskazania miejsca pedagogiki porównawczej w przyszłym rozwoju nauk. Znakomite recenzje, jakimi cieszy się książka Renaty Nowakowskiej-Siuty, pozostają w pełni zasłużone.

Z recenzji prof. Zbyszko Melosika

Pedagogika porównawcza jest to subdyscyplina studiów edukacyjnych, która w ostatnim okresie rozwija się bardzo dynamicznie. Rośnie w naszym kraju zainteresowanie systemami oświatowymi funkcjonującymi w innych społeczeństwach; co wynika również i z logiki przeprowadzanych w Polsce reform. Rozwój polskiej pedagogiki porównawczej rozpatrywać można przy tym w dwóch kontekstach. Po pierwsze, tendencja ta odnosi się do prowadzonych przez polskich naukowców badań wybranych aspektów funkcjonowania edukacji w różnych krajach świata. Po drugie, daje się zauważyć wzrost znaczenia pedagogiki porównawczej jako przedmiotu wykładanego na uczelniach wyższych.

I właśnie w tą logikę wpisuje się znakomicie skonceptualizowany podręcznik akademicki Renaty Nowakowskiej-Siuty „Pedagogika porównawcza”, renomowanego badacza współczesnej edukacji, autorki wielu znakomitych tekstów podejmujących społeczno-kulturowe problemy edukacji. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że podręcznik ten powinien zostać wydrukowany, z uwagi na swoją wartość merytoryczną i użyteczność akademicką – na zajęciach ze studentami.

Struktura podręcznika jest logiczna, a poszczególne rozdziały i podrozdziały tworzą wewnętrznie spójny i całościowy obraz podejmowanej problematyki. W rozdziale pierwszym autorka podejmuje – w sposób bardzo trafny – kwestie teoretycznych i metodologicznych podstaw pedagogiki porównawczej. Rozdział drugi poświęcony jest strukturze i funkcjonowaniu systemów oświatowych – w kontekście porównawczym (w tym poszczególnych szczebli szkolnictwa). Z kolei rozdział trzeci dotyczy szkolnictwa wyższego i edukacji dorosłych. Wreszcie, w czwartym rozdziale podjęte są wybrane problemy edukacyjne w kontekście międzynarodowym (w tym między innymi: nierówności społeczne czy alternatywne sposoby kształcenia).

Zparaszamy do fragmentu publikacji: http://impulsoficyna.com.pl/books/issue/140211120914-ca3253ad6561d7613cbf402b8ec76b87/Pedagogika%20por%C3%B3wnawcza

Seria autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce:
1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)
2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)
3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)
4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)
5. Pedeutologia. Studium teoretyczno-pragmatyczne (opis książki)
6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)
7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)
8. Pedagogika porównawcza (opis książki)

Seria autorskich podręczników akade¬mickich do pedagogiki jest kolejnym do¬pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed¬miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka¬cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi¬ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier¬dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek¬sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto¬rów, pracując nad zakresem tematycz¬nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko¬wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.
Czytelnikom podręczników nie tylko ży¬czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól¬nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas¬nej twórczości.
prof. dr hab. Bogusław Śliwerski

Wstęp.

Do chwili obecnej na polskim rynku wydawniczym ukazały się trzy klasycznie pojmowane podręczniki z zakresu pedagogiki porównawczej. Są to książki Ryszarda Pachocińskiego: Pedagogika porównawcza. Podręcznik dla studentów pedagogiki (Białystok: Trans Humana 1995) oraz Zarys pedagogiki porównawczej (Warszawa: IBE 1998) i tłumaczenie książki Jana Průchy Pedagogika porównawcza. Podstawy międzynarodowych  badań oświatowych. Podręcznik akademicki (przeł. M. Politowicz, Warszawa: WN PWN 2004). Pozostałe liczne publikacje komparatystyczne, zarówno polskie, jak i niemieckoczy anglojęzyczne, przeważnie albo są studiami monograficznymi dotyczącymi wybranych krajów Europy lub/i świata, albo też stanowią opis i analizę wybranych problemów edukacyjnych w ujęciu porównawczym. Wiele bibliotek ma pro- blem z pozyskiwaniem monografii publikowanych w językach obcych ze względu na dość wysoką cenę tych książek. Trudność  w dotarciu do całościowych i aktualnych danych uniemożliwiła uwzględnienie w tym podręczniku szerszego spektrum światowych systemów edukacyjnych. Mam nadzieję, że kraje Afryki, Azji i Bliskiego Wschodu doczekają się w niedalekiej przyszłości osobnych ujęć monograficznych, zwłaszcza że – jak podaje UNESCO – ponad pięćdziesiąt siedem milionów dzieci, głównie we wskazanych regionach świata, nadal pozostaje poza systemem edukacji. Przybliżenie Czytelnikowi obrazu pozaeuropejskich systemów edukacyjnych stanowi osobne i niezwykle potrzebne zadanie stojące przed pedagogiką porównawczą.
W niniejszej książce podjęłam próbę uwzględnienia moim zdaniem najistotniejszych współczesnych problemów teoretycznych i praktycznych dotyczących edukacji (systemu  oświatowego i szkolnictwa wyższego) w wybranych krajach świata. Najwięcej uwagi poświęcam rozwiązaniom europejskim ze względu na to, że polskie propozycje edukacyjne w dużej mierze odpowiadać powinny wskazaniom polityki oświatowej kreowanej w państwach Unii Europejskiej. Bliskość kulturowa i geograficzna powoduje również częste przenikanie wzorców edukacyjnych. Wśród państw europejskich wybrałam kilka, których systemy oświatowe i szkolnictwo wyższe zostały szczegółowo opisane. Nie było jednak moim zamiarem dokładne przedstawianie rozwiązań strukturalnych ze względu na to, iż najbardziej aktualne dane dotyczące systemów oświatowych można odnaleźć bez problemu w publikacjach internetowych Eurydice – sieci informacji o edukacji w Europie. Czytelnika zainteresowanego szczegółowymi kwestiami dotyczącymi rozwiązań strukturalnych i organizacyjnych odsyłam też do wydanej w 2012 roku przez Oficynę Wydawniczą Impuls publikacji pod redakcją Eugenii Potulickiej, Dobrochny Hildebrandt-Wypych i Celiny Czech-Włodarczyk pod tytułem Systemy edukacji w krajach europejskich. Czytelnik znajdzie w niej opisy trzynastu wybranych systemów edukacyjnych wraz z autorskimi analizami problemów współcześnie występujących w edukacji prezentowanych krajów. Dostępna  jest również publikacja, w której przeanalizowano pięćdziesiąt siedem systemów europejskich, wydana w językach niemieckim i angielskim:  Die Schulsysteme Europas. Grundlagen der Schulpädagogik (red. H. Döbert, W. Hörner, B. von Kopp, W. Mitter, Kronach: Schneider Verlag Hohengehren 2002); The Education System of Europe (red. ciż, Dordrecht: Springer 2007).
Opis amerykańskich rozwiązań systemowych uznałam za niezbędny ze względu na częste odwołania decydentów oświatowych oraz kreatorów polskiej polityki edukacyjnej dotyczącej szkolnictwa wyższego.
Nie jest możliwe w przypadku pedagogiki porównawczej wyczerpujące omówienie wszelkich aspektów polityki oświatowej, struktury, funkcjonowania systemów edukacyjnych, choćby europejskich, a co dopiero światowych. Nie było zresztą moim zamysłem podejmowanie się aż tak karkołomnego zadania, tym bardziej że w komparatystyce pedagogicznej, jak chyba w żadnej innej subdyscyplinie nauk o wychowaniu, ciągła zmienność faktów i ich interpretacji jest cechą immanentną. Mam jednak nadzieję, że niniejsza książka będzie służyła pomocą w odnajdywaniu różnic i podobieństw w organizacji oświaty w Polsce i innych krajach, pozwoli na „odczarowanie” wielu mitów dotyczących rozwiązań edukacyjnych i – wreszcie – umożliwi Czytelnikowi dokonywanie analiz i wysnuwanie wniosków dotyczących racjonalności lub jej braku w kreowaniu współczesnej polskiej polityki oświatowej.




Facebook
Reklama
 
W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w Polityce Cookies. Ukryj komunikat

COUNT:33